9 March 2020

അഹന്ത

ശോഭ നായക്
ശോഭ നായക് 

ബ്രെയിൽ ലിപിയിലെഴുതപ്പെട്ട
ശൃംഗാരകാവ്യമാണ് ഞാൻ.
ദുരന്തമെന്തെന്നാൽ
എന്നെ വായിക്കുന്നത്
അന്ധനല്ല.

കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഈ വിളക്കുകൾ
ഈയാംപാറ്റയിലേക്ക് പാളുന്നു.

രാത്രിയ്ക്കു നഗ്നയാകാൻ
വിളക്കണയേണ്ടതുണ്ട്.
കടലോ നാണമില്ലാത്തവൾ
പകൽവെട്ടത്തിൽപ്പോലും
നഗ്നയായിക്കിടക്കുന്നു.

വിത്ത് നിലത്തിടുമ്പോൾ
കായ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യമുയരുന്നു:
മഹത്തായതെന്ത്? വിത്തോ നിലമോ?

രാത്രി മരം നിശബ്ദമായി കരയുന്നു:
ഉള്ളിലടക്കിവെച്ച കരച്ചിലാണ് മഹത്തരം.

വേദനകൊണ്ട് ഞാൻ തേങ്ങുമ്പോൾ
നിനക്കുകിട്ടും ആനന്ദം— അഹന്ത.