18 February 2020

ഒടുക്കവും തുടക്കവും

വിസ്വാവ ഷിംബോസ്ക

ഓരോ യുദ്ധത്തിനു ശേഷവും
ആരെങ്കിലും എല്ലാം വെടിപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
സ്വമേധയാ പഴയപടിയാകാൻ
ഒന്നിനുമാകില്ലല്ലോ.

ശവങ്ങൾ നിറച്ച വണ്ടികൾക്കു
കടന്നുപോകണമെങ്കിൽ
ആരെങ്കിലും കെട്ടിടാവശിഷ്ടങ്ങൾ
റോഡരികിലേക്ക് തള്ളിനീക്കണം.

ചേറിനും ചാരത്തിനും ഇടയിലൂടെ,
സോഫാസ്പ്രിംഗുകൾക്കു ഇടയിലൂടെ,
ചില്ലുകഷ്ണങ്ങൾക്കും രക്തതുണികൾക്കും
ഇടയിലൂടെ ആരെങ്കിലും ഇഴഞ്ഞുപോകണം.

ചുവരുകൾക്കു താങ്ങുകിട്ടാൻ
ഒരാൾ തൂണൊരുക്കി കൊടുക്കണം,
ജനൽ ആരെങ്കിലും മിനുക്കിയെടുക്കണം,
വാതിൽ കട്ടളയിൽ ഉറപ്പിക്കാനും ആളുവേണം.

ശബ്ദശകലങ്ങളില്ല, ഫോട്ടോയെടുക്കാനൊന്നുമില്ല,
അതിനാകട്ടെ ഇനിയും കാലങ്ങളെടുക്കും.
എല്ലാ ക്യാമറകളും മറ്റു യുദ്ധങ്ങളിലേക്ക്
പോയിക്കഴിഞ്ഞു.

പാലങ്ങൾ വീണ്ടും പണിതുണ്ടാക്കണം,
റെയിൽവേസ്റ്റേഷനുകളുമതെ.
കുപ്പായക്കയ്യുകൾ തെരുത്തുകയറ്റിക്കയറ്റി
പിഞ്ഞിക്കീറിപ്പോകും.

അതെങ്ങനെയായിരുന്നെന്നു ഓർത്തെടുത്ത്
കൈയ്യിൽ ചൂലുമായി ഒരാൾ നിൽക്കുകയാണ്.
തകരാതവശേഷിച്ച തന്റെ തലയാട്ടിക്കൊണ്ട്
മറ്റൊരാൾ അതെല്ലാം കേൾക്കുകയാണ്.

ഇതൊക്കെ അൽപ്പം
മടുപ്പുളവാക്കുന്നതാണെന്നു കരുതുന്ന,
തിരക്കുള്ള മറ്റു ചിലരും സമീപത്തുണ്ട്.

ഓരോ കാലത്തും പൊന്തയിൽ നിന്നും
തുരുമ്പിച്ചൊരു വാദം തോണ്ടിയെടുക്കാനും
അത് കുപ്പക്കുഴിയിൽ കൊണ്ടുതള്ളാനും
ഒരാളുണ്ടായിരിക്കണം.

ഇതെല്ലാം എന്തായിരുന്നെന്നു അറിയുന്നവർ
ഇതേക്കുറിച്ചൊന്നും അറിയാത്തവർക്കു
വഴിമാറിക്കൊടുക്കേണ്ടിവരും.
ആദ്യം അധികമൊന്നുമറിയാത്തവർക്ക്
പിന്നെ ഒന്നുമറിയാത്തവർക്കായി,
ഒടുവിൽ ഒന്നുമേ അറിയാത്തവർക്കായി.

കാരണങ്ങളും കെടുതികളും
മൂടിമറച്ചുവളരും പുല്ലിന്മേൽ
മാനംനോക്കിയൊരാൾ കിടക്കേണ്ടതുണ്ട്,
കതിരും കടിച്ചുപിടിച്ച്, വിഡ്ഢിയെപ്പോലെ.

16 February 2020

ആ രാത്രി

സി.പി കവാഫി 

വശക്കേടു പിടിച്ച മദ്യശാലയ്ക്കു മുകളിൽ
പഴകി വൃത്തികെട്ടു കിടന്ന മുറി.
ഇടുങ്ങിയതും വെടിപ്പില്ലാത്തതുമായ
ഊടുവഴിയിലേക്കായിരുന്നു
അതിന്റെ ജനൽ തുറന്നിരുന്നത്.

താഴെ നിന്നും ചീട്ടുകളിക്കാരും
കുടിയന്മാരുമായ തൊഴിലാളികളുടെ
ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.

അവിടെ, മുഷിഞ്ഞ കിടക്കയിൽ
പ്രേമത്തിന്റെ ശരീരത്തെ ഞാൻ സ്വന്തമാക്കി,
ആ ചുണ്ടുകൾ— പനിനീർചുവപ്പാർന്ന
കാമാതുരമായ ചുണ്ടുകൾ
എന്നെ ലഹരിപിടിപ്പിച്ചു,
ഇപ്പോൾ പോലും ഇതെഴുതുമ്പോൾ,
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും,
തനിച്ചു കഴിയുന്ന ഈ വീട്ടിൽ,
ഞാൻ അതിനാൽ ഉന്മത്തനാകുന്നു.

പ്രേമാനന്തരം പ്രേമം

ഡെറിക് വൊൾകട്ട്

അങ്ങനെയൊരു സമയം വരും.
അത്യുത്സാഹത്തോടെ നിങ്ങൾ നിങ്ങളെതന്നെ
നിങ്ങളുടെ വാതിൽക്കൽ എതിരേൽക്കും,
നിങ്ങളുടെ തന്നെ കണ്ണാടിയിൽ,
ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കും,

എന്നിട്ട് പറയും: ഇവിടിരിക്കൂ, കഴിക്കൂ.
നിങ്ങൾ തന്നെയായിരുന്ന ആ അപരിചിതനെ
നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങും.
അപ്പവും വീഞ്ഞും നൽകും. നിങ്ങളുടെ ഹൃദയം
അതിനുതന്നെ തിരികെനൽകും,

ഇക്കാലമത്രയും നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ച അപരിചിതന്,
മറ്റൊരാൾക്കായി നിങ്ങൾ അവഗണിച്ച അതേ ആൾക്ക്,
നിങ്ങളെ നന്നായി അറിയാവുന്ന ആൾക്ക്.
പുസ്തകതട്ടിൽ നിന്നും പ്രേമലേഖനങ്ങൾ പുറത്തെടുക്കുക,

ഒപ്പം ഫോട്ടോകളും നൈരാശ്യകുറിപ്പുകളും പുറത്തിടുക.
കണ്ണാടിയിൽ നിന്നും നിങ്ങളുടെ
പ്രതിച്ഛായ ചീന്തിയെടുക്കുക.
ഇരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന് വിരുന്നൂട്ടുക.

യോനി

ലോർണ ക്രോസിയെർ

തീർച്ചയായും മനസ്സിൽ ഒരേ വിചാരം കൊണ്ടുനടക്കുന്ന ഒരുത്തനാണ് വജൈന എന്നു പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുക, ലത്തീനിൽ കത്തിയുറഉറയിലിടുക എന്നെല്ലാം അതിനർത്ഥം. അതിനെ എന്തുവിളിക്കണമെന്നതാണ് പ്രയാസം. വളരെ പഴയ പര്യായങ്ങൾ പോലും നീചമായ തെറിവാക്ക്. ചൈനീസിൽ നിന്നുള്ള പരിഭാഷകളിൽ നിങ്ങൾക്ക് ആശ്വസിക്കാം:  കസ്തൂരിമണക്കും തലയണഅകക്കാമ്പ്സ്വർഗ്ഗകവാടം. സോളമൻ രാജാവ് ഹീബ്രുവിൽ പാടി "നിന്റെ തുടകൾ കൂടിച്ചേരുന്നിടം അമൂല്യവസ്തുക്കൾക്ക് സമം," പിന്നെ അദ്ദേഹം നാഭിയെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തി, "ഒരിക്കലും വീഞ്ഞൊഴിയാത്ത  വട്ടത്തിലുള്ള ചഷകം." പലപ്പോഴും ഒരു പേര് നൽകാതെ നാമതിനെ വിളിക്കുന്നു. ജോസ്ഫൈനുള്ള ഒരു കത്തിൽ, നെപ്പോളിയൻ ഇങ്ങനെ എഴുതി: "ഞാൻ നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ചുംബിക്കുന്നു, പിന്നെ അൽപ്പം താഴെ. പിന്നെ അതിലുമേറെ താഴെ." അതിന് കൂടുതൽ സാമ്യം പൂച്ചയോടല്ല, പൂവിനോടാണ്, ഒക്കീഫിന്റെ കാൻവാസിൽ വിടരുന്ന, വെളിച്ചത്തിൽ കുതിർന്ന ഇതളുകൾ. അല്ലെങ്കിൽ, സ്പര്‍ശശൃംഗമില്ലാത്ത സീ അനിമോൺ, മീൻമണമില്ലാത്ത കടൽജീവി. മടക്കുകളോടു കൂടിയ ഉപ്പുരസമുള്ള പേശികൾ, പെണ്ണിന് പോലും നിഗൂഢം. ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള കവാടം, താമരത്തോണി, ആഴമേറിയത്. അശ്ലീലതമാശകളിലൂടെയും സ്‌കൂൾകാല ശകാരങ്ങളിലൂടെയും അതിന് വായയേക്കാൾ വൃത്തിയുണ്ടെന്ന് നിങ്ങളറിയുന്നു, അതിനുള്ളിൽ നിങ്ങൾക്കൊന്നും നഷ്ടപ്പെടില്ല, അതിനാകട്ടെ പല്ല് മുളയ്ക്കുകയുമില്ല. യുദ്ധം കഴിഞ്ഞെത്തിയ നെപ്പോളിയൻ, ജോസ്ഫൈനിന്റെ താഴെ ചുംബിച്ചപ്പോൾ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിലേക്കു കാഹളങ്ങൾ ഒഴുകി. വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രിയുടെ മാധുര്യമോർത്ത് ദാസിമാർ ചിരിച്ചു. മറ്റുള്ളവർ തുടകൾ ചേർത്തുവെച്ചു, തങ്ങളുടെ കാതടപ്പിച്ചുതരണേയെന്ന് അവർ കന്യാമറിയത്തോട് അപേക്ഷിച്ചു. ഇരട്ട ചുണ്ടുള്ള സുന്ദരി, യോനി.

പുഴ

ഷുണ്‍ടാരോ താനികാവ

പുഴ ചിരിക്കുന്നതെന്തിനാണമ്മേ?
സൂര്യൻ ഇക്കിളിയാക്കയാലല്ലോ കുഞ്ഞേ.

പുഴ പാടുന്നതെന്തിനാണമ്മേ?
വാനമ്പാടിയവൾ പുഴയുടെ ശബ്ദത്തെ
വാഴ്ത്തിയതിനാലല്ലോ കുഞ്ഞേ.

പുഴ തണുത്തിരിക്കുന്നതെന്തുകൊണ്ടാണമ്മേ?
മഞ്ഞിൻ സ്നേഹമൊരിക്കലറിഞ്ഞത്
ഓർക്കയാലാകാം കുഞ്ഞേ.

പുഴയ്‌ക്കെന്തുപ്രായമുണ്ടാകാം അമ്മേ?
എന്നും യൗവ്വനം, വസന്തകാലത്തെപ്പോൽ
പുഴയ്ക്കുമെൻ കുഞ്ഞേ.

പുഴയെങ്ങും നിൽക്കാത്തതെന്താണമ്മേ?
പുഴയവൾ വീടെത്തുന്നതും നോക്കി
അമ്മയാം കടൽ കാക്കുകയല്ലേ കുഞ്ഞേ.

ഒറ്റപ്പെടൽ

ബിയെൻ ശിലിൻ

ഒറ്റപ്പെടൽ ഭയന്ന് ഒരു നാടൻചെക്കൻ അവന്റെ
തലയണയ്ക്കരികിൽ ചീവീടിനെ സൂക്ഷിച്ചു.

വളർന്നുവലുതായി, നഗരത്തിൽ ജോലിയായപ്പോൾ
തിളങ്ങുന്ന വാച്ചൊരെണ്ണം അവൻ വാങ്ങി.

കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ കല്ലറയ്ക്കരികിലെ
പുല്ലുകളോട് അവന് കുശുമ്പായിരുന്നു—
അവിടെയായിരുന്നല്ലോ ചീവീടുകളുടെ വാസം.

ഇപ്പോൾ അവൻ മരിച്ച് മണിക്കൂർ മൂന്നായിരിക്കുന്നു.
അവന്റെ വാച്ച് ടിക്-ടിക് എന്നടിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.

ശകലം

ബിയെൻ ശിലിൻ

പാലത്തിനു മുകളിൽ നിന്നു നിങ്ങൾ
കാഴ്ചയാസ്വദിക്കുന്നു;
ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും ഒരാൾ
നിങ്ങളെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു.

നിലാവ് നിങ്ങളുടെ ജനലിനെ
മനോഹരമാക്കിതീർക്കുന്നു;
നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളുടെ സ്വപ്നത്തെ
മനോഹരമാക്കിതീർക്കുന്നു.

കഥകൾ

ചാൾസ് സിമിക്

എത്ര ചെറുതായിരുന്നാലും
എല്ലാമതാതിന്റെ കഥകളെഴുതുന്നതിനാൽ,
ലോകമൊരു മഹത്തായ വലിയ പുസ്തകം
ഓരോ സമയത്തിനുമനുസരിച്ച്
ഓരോ ഏടിലേക്കും തുറക്കുന്നു,

അത്രയ്ക്കാഗ്രഹമെങ്കിൽ, നിങ്ങൾക്കും വായിക്കാം
ഉച്ചതിരിഞ്ഞനേരത്തെ നിശബ്ദതയിൽ
വെയിൽച്ചീളിന്റെ കഥ, കാണാതായൊരു
കുടുക്കിനെ മൂലയ്ക്കിരിക്കുന്ന കസേരക്കടിയിൽ
എങ്ങനെയത് കണ്ടെത്തുന്നെന്ന്,

അവളുടെ കറുത്ത ഉടുപ്പിന്റെ
പുറകിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറുകുടുക്ക്,
കുടുക്കിട്ടുതരാമോയെന്നന്നവൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ
അവളുടെ കഴുത്തിൽ തെരുതെരാ ഉമ്മവെച്ച്
അവളുടെ മുലകൾക്കായി നിങ്ങൾ പരതി.

തെരുവ്

ഒക്റ്റാവിയോ പാസ്

നീണ്ട്, നിശബ്ദമായിക്കിടക്കും തെരുവ്.
ഇരുട്ടിൽ തപ്പിത്തടഞ്ഞു നടക്കുന്നു ഞാൻ,
കല്ലുകൾക്കും കരിയിലകൾക്കും മുകളിലൂടെ
വീണും എഴുന്നേറ്റുമുള്ള അന്ധമാം നടത്തം.

എനിക്കു പുറകെ മറ്റാരോ നടക്കുന്നുണ്ട്:
ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, ആയാൾ നിൽക്കുന്നു
ഞാനോടുമ്പോൾ അയാളുമോടുന്നു.
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ: ആരുമില്ല.

എല്ലാം ഇരുണ്ടു കിടക്കുന്നു, പുറത്തേക്കോ
വഴിയുമില്ല. ഓരോ മുക്കിലും മൂലയിലും
ചെന്നെത്തി തിരിയുന്ന ഞാൻ
തിരിച്ച് തെരുവിൽ തന്നെ വന്നെത്തുന്നു,

അവിടെ എന്നെയാരും കാക്കുന്നില്ല, പിന്തുടരുന്നില്ല.
തപ്പിത്തടഞ്ഞു വീണും എഴുന്നേറ്റും
നടക്കുന്ന ഒരാളെ ഞാനവിടെ പിന്തുടരുന്നു,
എന്നെ കാണവേ അയാൾ പറയുന്നു: ആരുമില്ല.

അനുഭൂതി

ആർതർ റങ്ബോ

നീലിമയേറിയ വേനല്‍ക്കാലരാവുകളില്‍
ഊടുവഴികളിലൂടെ കടന്നുപോകും ഞാന്‍,
കതിര്‍മുള്ളുകളേറ്റ്, പുല്‍നാമ്പുകളില്‍ ചവിട്ടി:
കിനാവുകണ്ടും, കാലടിയില്‍ കുളിരറിഞ്ഞും,
നഗ്നമാംശിരസ്സില്‍ തെന്നലിന്‍തലോടലേല്‍ക്കും

വാക്കൊന്നുമുരിയാടാതെ, ചിന്തയറ്റങ്ങനെ
അതിരറ്റസ്നേഹം നിറയുമെന്റാത്മാവില്‍,
എവിടേക്കെന്നില്ലാതെ ദൂരങ്ങള്‍താണ്ടി
ഭൂമിയില്‍ നാടോടിയെപ്പോലെ ഞാനലയും—
പെണ്ണൊപ്പമുള്ളവനിലെ അതേ ആനന്ദത്തോടെ.